Wyparował z budynku i znalazł się w lesie, usiadł na chwile pod drzewem by przemyśleć cała sytuacje. Minęło trochę czasu gdy żebrał się i ruszył dalej. Chłopak jak zawsze miał szczęście, przechodząc zobaczył obok siebie Kinoshi mówiącą że coś wie i Yukari kilka metrów dalej.
- Ciekawie co takiego wiesz Einsteinie- prychnął cały czas idąc przed siebie.

- Lepiej już idź, nie mam ochoty się kłócić.. a poza tym, kto powiedział że nie jestem sobą.. może po prostu mnie nie znasz - powiedziała to z kompletną obojętnością. Westchnęła, wzięła patyk do ręki i z nudów zaczęła dłubać w ziemi.

Słowa dziewczyny cały czas ją bawiły - Wiesz mnie to obojętnie, ale jak się czujesz oszukując innych...Ale cóż widać iz szczerośc jest ci obca, a z pozoru wydawałaś się inna...Może za niedługo...Znów się zmienisz - prychnęła. - Em mam rozumieć ze najpierw sama pozwoliłas mi usiaść a teraz mnie wyganiasz...paradoks, ale cóż...- odwróciła się za siebie i usłyszała szelest a w ich strone kierował się Ufo.

- widać nie umiesz odróżniać humorów.. hym.. no cóż trudno - uśmiechnęła się i ciągła dalej
- gardzę takimi ludźmi.. a jeśli ktoś jest natarczywy po prostu nie chcę jego towarzystwa .. nadal się uśmiechała.
- Ale nie bierz tego do siebie, masz rację coś mnie dziś ponosi.. ale jak wspomniałaś dobre i złe dni.. - widziała Ufo i nieco się skrzywiła.
- teraz to dopiero się zacznie ..- powiedziała cicho grzebiąc dalej patykiem w ziemi.

- Ja po prostu chciałam byc miła...Również gardze ludzmi którzy nie potrafią dostrzec racji innych...Nie jestem natarczywa to raczej ty nei chcesz po prostu słuchać prawdy - wsadziła ręce do kieszeni i wzruszyła ramionami - Kto wie moze kiedyś bedziesz na tyle dojrzała i to zrozumiesz...

Uśmiechnął się widząc kłócące się dziewczyny. Nie tracąc czasu zbliżył się i powiedział
- Ahhh jak miło ze kłócicie się o mnie, ale naprawdę nie trzeba…… Jednak nie kaźcie mi wybierać miedzy wami, dażę was identycznym uczuciem…..- Powiedział z uśmiechem na twarzy i delikatnie klepnął dziewczyny w ramie.
Po chwili odwrócił się i ruszył przed siebie, po kilku krokach można było usłyszeć cichy śmiech który po chwili przejawił się w wybuch śmiechu.

Bawiło ją to co mówiła
- nie obchodzi mnie zdanie innych -
- problem w tym że nie dostrzegasz nic swojego, tylko wytykasz innym.. po prostu przestań się mnie czepiasz, wsiadłaś na mnie ok, ale co za dużo to nie zdrowo - jednym słowem daruj sobie dziecino - Wyrzuciła patyk gdzieś przed siebie.
Słowa Ufo rozbawiły ją jeszcze bardziej, postanowiła nic nie odpowiadać tylko wyciągnęła mp3 z kieszeni. Nie zakładała słuchawek, bo wiedziała ze dziewczyna coś jej odpyskuje, bo przecież co innego nie jest możliwe.

Położyła swoja dłoń na jego ramieniu i popatrzyła się na niego z ironicznym usmiechem - Zabierz swoje wysokie mniemanie o sobie i te "uczucia" gdzieś gdzie nie będe musiała ich komentować...- poklepała go po barku i skierowała sie w przeciwna stronę do akademika, nie zwracajac uwagi na Kin.

Widząc iż poszła włożyła słuchawki i włączyła muzykę. Było już całkiem ciemno, ale Kin nie miała ochoty wracać.

Zaśmiał się jeszcze mocniej, nie przypuszczał ze uczennice potraktują jego teksty na serio. Mimo tego miał niezły ubaw, dlatego postanowił kontynuować swoja zabawę.
- Nie odrzucaj tej miłości Yukratri! - krzyknął w stronę oddalającej się dziewczyny z ledwością powstrzymując się od śmiechu.
Na koniec spojrzał w stronę Kinoshi i zalotnie machnął ręką w jej stronę.

Nie była w takim nastroju jak Ufo, postanowiła juz nie zwracać uwagi na to ze : pomylił jej imię, źe źle odebrał jej słowa i ogólnie chłopak zadziwiał ją bo zazwyczaj nie był taki wesoły. Skrzyżowała ręce na piersi, chciała teraz iść do siebie i odizolować sie od niektórych.

Spojrzała na Ufo głupkowatym wyrazem twarzy śmiejąc się. Podała mu rękę , by pomógł jej podnieść się z ziemi.
- Wygląda że Yu jest nieśmiała - nadal się uśmiechała. Wiatr zawiał mocniej i kaptur spadł jej z głowy, rozwiewając wszystkie włosy.
- Miłość onieśmiela.. czy jakoś tak - ** zaczęła odgarniać kosmyki z twarzy.

spojrzał na dziewczynę i próbował zachować powagę. Szybko pomógł jej wstać, chwile po tym spojrzał jej głęboko w oczy.
- Tak miłość nie wybiera ehhh. Niestety muszę już iść
Po chwili odwrócił się na pięcie i powoli ruszył przed siebie z opuszczona głową.

- wiem.. - nagle wszystko nabrało powagi. Nie miała zamiaru go gonić, ale nie dało się ukryć że też chciała iść w tę stronę.
- no cóż - włączyła owe słuchawki i poszła dłuższą drogą.